تفسیر کتاب مقدس_ اول قرنتیان باب 9 و 10

اول قرنتیان باب 9 و 10

1 قرنتیان 9(27-24

24 آیا نمی ‌دانید که در میدان مسابقه، همه می‌دوند، اما تنها یکی جایزه را می ‌برد؟ پس شما چنان بدوید که ببرید. 25 هر که در مسابقات شرکت می‌جوید، در هر چیز، تن به انضباطی سخت می‌دهد. آنان چنین می‌کنند تا تاجی فانی به دست آورند؛ ولی ما چنین می‌کنیم تا تاجی غیرفانی به دست آوریم. 26 پس من اینگونه می‌دوم، نه چون کسی که بی‌ هدف است؛ و مشت می ‌زنم، نه چون کسی که هوا را بزند؛ 27 بلکه تن خود را سختی می ‌دهم و در بندگی خویش نگاهش می ‌دارم، مبادا پس از موعظه به دیگران، خود مردود گردم.

در این آیات پولس از مثال دویدن استفاده می کند و می گوید زندگی مانند مسابقه دو و میدانی است. در زمان رومیان رسم بوده که به برندگان مسابقات تاجی از برگ های زیتون اهدا می شده، حتی امروزه هم در بوستون به کسانی که برنده دو ماراتون می شوند این تاج را اهدا می‌کنند. تاج ساخته شده از برگ های زیتون ماندگاری زیادی ندارد و فقط در ابتدا خیلی زیباست و پس از زمان کوتاهی برگها شروع به ریختن و خشک شدن می‌کنند. در این آیات پولس می گوید برای مسابقه ای می دویم که تاج آن خراب نمی شود و تا ابد باقی می ماند و شما باید مسابقه زندگی را به قصد برنده شدن بدوید و مانند هر ورزشی باید بدنتان را آماده کنید تا توانایی انجام حرکات سخت را داشته باشد. پولس می گوید من هم بدنم را آماده می کنم تا در این مسابقه برنده شوم. خیلی از کلیسا ها معتقدند زمانی که فردی مسیحی می شود به هیچ عنوان نجاتش را از دست نمی دهد قطعا این چیزی نیست که پولس می‌گوید چرا که صحبتش را با یک پیشگویی از عهد عتیق ادامه می دهد و به داستانی از خروج اشاره می کند و دلیل اینکه چرا ما نباید نجاتمان را از دست بدهیم را توضیح می دهد.

 1 قرنتیان 10(13-1

1 زیرا ای برادران، نمی‌خواهم از این موضوع غافل باشید که پدران ما همه زیر ابر بودند و همه از میان دریا گذشتند. 2 آنان همه در ابر و در دریا در پیوند با موسی تعمید یافتند، 3 و همه همان خوراک روحانی را خوردند 4 و همان آشامیدنی روحانی را نوشیدند؛ زیرا از آن صخره روحانی می ‌نوشیدند که از پی می‌آمد و آن صخره مسیح بود. 5 با این همه، خدا از بیشتر آنان خرسند نبود، پس اجسادشان در سرتاسر بیابان پراکنده شد. 6 حال، این رویدادها به وقوع پیوست تا نمونه‌هایی باشد برای ما، تا ما همچون آنان در پی بدی نباشیم. 7 پس بت ‌پرست مشوید، چنانکه بعضی از ایشان شدند؛ به گونه‌ای که نوشته شده است: « قوم به خوردن و نوشیدن نشستند و به جهت لهو و لعب به پا خاستند.» 8 و نه به بی ‌عفتی دست ‌یازیم، چنانکه بعضی از ایشان کردند و در یک روز بیست و سه هزار تن به هلاکت رسیدند. 9 و نه مسیح را بیازماییم، چنانکه بعضی از آنان کردند و به وسیله مارها کشته شدند. 10 و نه شکوه و شکایت کنید، چنانکه بعضی از ایشان کردند و هلاک‌کننده هلاکشان ساخت. 11 این امور چون نمونه بر آنان واقع گردید و نوشته شد تا عبرتی باشد برای ما که در زمانی به سر می‌ بریم که غایت همه اعصار تحقق یافته است. 12 پس آنکه گمان می‌کند استوار است، به‌ هوش باشد که نیفتد! 13 هیچ آزمایشی بر شما نیامده که مناسب بشر نباشد و خدا امین است؛ او اجازه نمی‌ دهد بیش از توان خود آزموده شوید، بلکه همراه آزمایش راه گریزی نیز فراهم می‌ سازد تا تاب تحملش را داشته باشید.

در این آیات پولس می گوید تمام داستان های عهد عتیق برای ما نوشته شده و داستان بنی اسرائیل هم داستان زندگی یک فرد مسیحی می باشد. پولس در دو قسمت دیگر از عهد جدید یعنی عبرانیان باب 3 ، اول قرنتیان باب 10 و یهودا هم در مورد زندگی مسیحیان صحبت می کند.

یهودا 1(5

با آنکه شما یک بار از این همه آگاهی یافته‌اید، می‌خواهم یادآور شوم که خداوند قوم خود را از سرزمین مصر رهانید، اما زمانی دیگر آنان را که ایمان نداشتند، هلاک کرد.

در آیه 5 گفته شده خدا تمام قوم یهود را از مصر نجات داد به جز کسانی که ایمان نداشتند و یهودا از این داستان استفاده می‌کند تا به مسیحیان هشدار بدهد. همانطور که یهودیان نجات پیدا کردند ولی به سرزمین وعده داده شده نرسیدند این اتفاق برای مسیحیان هم می‌تواند بیفتد. یهودیان از سرزمین مصر نجات پیدا کردند و ما هم از بردگی شیطان نجات پیدا می کنیم.

زمانیکه آیات یهودا و قرنتیان را با هم مقایسه کنیم، متوجه می شویم که این دنیا و شیطان نشان‌دهنده مصر و فرعون هستند. پولس به این نکته اشاره می‌کند که زمانی که یهودیان از دریای سرخ عبور کردند مثل تعمید برای آنها بوده چرا که دیوارهای آب دور تا دور آنها را فرا گرفته بوده و تکه ابری هم بالای سر آنها بوده که نشان دهنده همان روح القدس است پس یعنی در آب و روح القدس تعمید داده شدند. زمانیکه یهودیان از مصر عبور کردند و به صحرا رسیدند نجاتشان تمام نشده بود و همچنان باید پارسا و باتقوا و باقی می ماندند. همه کسانی که آنجا حضور داشتند از یک غذای معنوی خوردند و یک آب معنوی را نوشیدند ولی در پایان خدا از آنها راضی نبود و اکثر آنها به سرزمین وعده داده شده نرسیدند. سرزمین وعده داده شده سرزمینی پر از شیر و عسل توصیف شده و این هدفی بود که یهودیان داشتند و هدفی است که ما مسیحیان هم باید داشته باشیم. زندگی بنی اسرائیل در صحرا نشان دهنده زندگی مسیحیان از زمان تعمید تا روز داوری میباشد. خیلی از افراد یهودی که در صحرا بودند دچار گناه شدند و به سرزمین وعده داده شده نرسیدند. پولس به چهار گناه از جمله زنا، بت پرستی و … اشاره می‌کند که این گناهان باعث شدند که آنها به سرزمین وعده داده شده نرسند و در نهایت 120 هزار نفر مردند تا به ما نشان بدهند که چقدر گناه زنا گناه وحشتناکی است. 600 هزار مرد تعمید پیدا کردند ولی فقط دو مرد به سرزمین وعده داده شده رسیدند. پولس می‌گوید باید کنترل خودمان را داشته باشیم و گرنه ما هم به سرزمین وعده داده شده نمی رسیم.

جای دیگری که به داستان بنی اسرائیل در کتاب خروج اشاره می کند کتاب عبرانیان باب 3 و 4 می باشد.

عبرانیان 3(6-1

1 پس ای برادران مقدس که در دعوت آسمانی شریک هستید، اندیشه خود را بر عیسی معطوف کنید که اوست رسول و کاهن اعظمی که بدو معترفیم. 2 او نسبت به کسی که او را برگماشت امین بود، همانگونه که موسی نیز در تمام خانه خدا امین بود. 3 اما به همان اندازه که حرمت سازنده خانه از خود خانه بیشتر است، عیسی نیز لایق حرمتی بیش از موسی شمرده شد. 4 زیرا هر خانه‌ای به دست کسی بنا می‌شود، اما بانی همه چیز خداست. 5 موسی در مقام خادم در تمام خانه خدا امین بود تا بر آنچه می ‌بایست در آینده گفته شود، شهادت دهد. 6 اما مسیح، در مقام پسر صاحب ‌اختیار بر خانه خدا، امین است و خانه او ما هستیم، به شرطی که آزادگی خود را حفظ کنیم و در مباهات به امید خود همچنان پایدار بمانیم.

در این آیات پادشاهی خداوند شبیه خانه ای توصیف شده که موسی یک خدمتکار وفادار در خانه و عیسی فرمانروای خانه است و لقب سازنده خانه را دارد. ما هم خانه هستیم و باید تا پایان، وفادار باقی بمانیم تا به رستگاری برسیم و این تنها در صورتی امکان پذیر است که همان ایمانی که در ابتدا داشتیم را تا آخر حفظ کنیم.

عبرانیان 3(19-7

7 پس همان‌گونه که روح‌القدس می‌فرماید: « امروز، اگر صدای او را می‌ شنوید، 8 دل خود را سخت مسازید، چنانکه در ایام تمرد کردید، به هنگام آزمایش در بیابان. 9 آنجا پدران شما مرا آزمایش و امتحان کردند، با اینکه چهل سال کارهای مرا دیده بودند. 10 به همین سبب، از آن نسل خشمگین بودم و گفتم: « اینان همواره در دل خود گمراهند، و راههای مرا نمی‌شناسند؛»  11 پس در خشم خود سوگند خوردم که به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت.» 12 ای برادران، هوشیار باشید که از شما کسی دل شرور و بی ‌ایمان نداشته باشد که از خدای زنده رویگردان شود. 13 بلکه هر روز، تا آن زمان که هنوز «امروز» خوانده می‌ شود، یکدیگر را پند دهید تا کسی از شما در اثر فریب گناه، سختدل نشود. 14 از آن رو که در مسیح شریک شده‌ایم، تنها به شرطی که اطمینان آغازین خود را تا به آخر استوار نگاه داریم. 15 چنانکه هم‌ اکنون گفته شد: « امروز، اگر صدای او را می ‌شنوید، دل خود را سخت مسازید، چنانکه در ایام تمرد کردید.» 16 مگر آنان که شنیدند و با وجود آن سرپیچی کردند، چه کسانی بودند؟ آیا همه آنانی نبودند که موسی از مصر به در آورد؟ 17 و از چه کسانی چهل سال خشمگین بود؟ مگر نه آنان که گناه کردند و اجسادشان در بیابان افتاد؟ 18 و درباره چه کسانی سوگند خورد که به آسایش او هرگز راه نخواهند یافت؟ مگر نه همانها که نافرمانی کردند؟ 19 پس می ‌بینیم به سبب بی ‌ایمانی بود که نتوانستند راه بیابند.

در آیه 11 از مزمور باب 95 نقل قول می کند. مزمور زمانی نوشته شده که به سرزمین وعده داده شده رسیده‌اند و خدا به آنها می‌گوید قلبتان را سخت نکنید مانند کسانی که در صحرا قلبشان را سخت کردند. با این که خدا آنها را از بردگی نجات داد ولی آنها از دستورات خداوند سرپیچی کردند. در این آیات گفته شده آنها قلبشان را در زمان آزمایش سخت کردند و چون قلبشان سخت شد خدا سوگند خورد که آنها هرگز به سرزمین وعده داده شده نرسند.

عبرانیان 4(11-1

1 پس به ‌هوش باشیم مبادا با اینکه وعده راه یافتن به آسایش او هنوز به قوت خود باقیست، آشکار شود که احدی از شما، از دست یافتن به آن باز‌مانده است. 2 زیرا به ما نیز چون ایشان بشارت داده شد. اما پیامی که شنیدند، سودی برایشان نداشت، زیرا با آنان که گوش فرا دادند به ایمان متحد نشدند. 3 ولی ما که ایمان آورده‌ایم، به آن آسایش راه می‌یابیم. چنانکه خدا فرموده است: « پس در خشم خود سوگند خوردم که به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت.» و با این همه، کارهای او از زمان آفرینش جهان به پایان رسیده بود؛ 4 زیرا در جایی راجع به روز هفتم بیان می‌کند که: «خدا در هفتمین روز، از همه کارهای خویش بیاسود،» 5 و باز در قسمتی که در بالا نقل شد، می‌گوید: « به آسایش من هرگز راه نخواهند یافت.» 6 بنابراین، از آنجا که این حقیقت به قوت خود باقی است که برخی می ‌باید به آن آسایش راه یابند و آنان که پیشتر بشارت یافتند، به سبب نافرمانی راه نیافتند، 7 پس خدا دیگر بار روزی خاص را مقرر فرمود و پس از گذشت سال های بسیار، در مزامیر داوود، از «امروز» سخن گفت و آنگونه که پیشتر بیان شد، فرمود: « امروز، اگر صدای او را می‌شنوید، دل خود را سخت مسازید.» 8 زیرا اگر یوشع به آنها آسایش بخشیده بود، مدت ها بعد، خدا از روزی دیگر سخن نمی‌گفت. 9 پس قوم خدا هنوز باید از آسایش شبات برخوردار شوند؛ 10 زیرا هر کس که به آسایش خدا داخل می ‌شود، او نیز از کارهای خود آسودگی می ‌یابد، همانگونه که خدا از کارهای خود برآسود. 11 پس بیایید به ‌جد بکوشیم تا به آن آسایش راه یابیم، مبادا کسی از نافرمانی آنان سرمشق گیرد و در‌لغزد.

همانطور که آنها امیدوار بودند که به سرزمین وعده داده شده برسند ما هم امید داریم که به سرزمین وعده داده شده خودمان یعنی بهشت برسیم. خدا وقتی دنیا را در هفت روز آفرید روز آخر را استراحت کرد. اکنون ما در زمان استراحت نیستیم بلکه در زمان ایمان داشتن، کار کردن و صبور بودن هستیم. ما باید از داستان بنی اسرائیل درس بگیریم و تلاش کنیم مانند یوشع و کالیب باشیم.

سوال

خدا از صبر بنده هایش آگاه است، پس چرا آنها را مورد آزمایش قرار می دهد؟

1 پطرس 1(9-3

3 متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که از رحمت عظیم خود، ما را به واسطه رستاخیز عیسی مسیح از مردگان، تولدی تازه بخشید، برای امیدی زنده 4 و میراثی فساد ناپذیر و بی‌آلایش و ناپژمردنی که برای شما در آسمان نگاه داشته شده است؛ 5 و شما نیز به قدرت خدا و به واسطه ایمان، محفوظ هستید برای نجاتی که از هم‌ اکنون آماده شده است تا در زمان آخر به ظهور رسد؛ 6 و در این بسیار شادمانید، هرچند اکنون زمانی کوتاه بنا به ضرورت در آزمایش های گوناگون غمگین شده‌اید، 7 تا اصالت ایمانتان در بوته آزمایش به ثبوت رسد و به هنگام ظهور عیسی مسیح به تمجید و تجلیل و اکرام بینجامد، همان ایمان که بس گرانبهاتر از طلاست که هرچند فانی است، به وسیله آتش آزموده می ‌شود. 8 شما گرچه او را ندیده‌اید، دوستش می ‌دارید؛ و گرچه اکنون او را نمی ‌بینید، به وی ایمان دارید و از شادمانی وصف ‌ناپذیر و پرجلال آکنده‌اید،   9 زیرا غایت ایمان خویش یعنی نجات جانهایتان را می ‌یابید.

خدا ما را آزمایش می‌کند تا مطمئن شود ایمان چه کسی واقعی است و چه کسی او را واقعا دوست دارد به همین دلیل خدا ما را آزمایش می‌کند و صبر ما را می سنجد مانند زمانی که بنی اسرائیل در صحرا بودند و خدا آنها را مورد آزمایش قرار داد تا ببیند که آیا آنها واقعاً او را دوست دارند یا نه!

عیسی سخنی مشابه با این آیات را در متی باب 24 گفته است.

متی 24(13-4

4 عیسی پاسخ داد: «به ‌هوش باشید تا کسی گمراهتان نکند. 5 زیرا بسیاری به نام من خواهند آمد و خواهند گفت، «من مسیح هستم» و بسیاری را گمراه خواهند کرد. 6 همچنین درباره جنگ ها خواهید شنید و خبر جنگ ها به گوشتان خواهد رسید. اما مشوش مشوید، زیرا چنین وقایعی می ‌باید رخ دهد، ولی هنوز پایان فرا نرسیده. 7 نیز قومی بر قوم دیگر و حکومتی بر حکومت دیگر بر خواهند خاست و قحطی ها و زلزله ‌ها در جایهای گوناگون خواهد آمد. 8 اما همه اینها تنها آغاز درد زایمان است. 9 «در آن زمان شما را تسلیم خواهند کرد تا آزار بسیار بینید و شما را خواهند کشت. همه قومها به ‌خاطر نام من از شما نفرت خواهند داشت. 10 در آن روزها بسیاری از ایمان خود بازگشته، به یکدیگر خیانت خواهند کرد و از یکدیگر متنفر خواهند شد. 11 پیامبران دروغین زیادی برخاسته، بسیاری را گمراه خواهند کرد. 12 در نتیجه افزونی شرارت، محبت بسیاری به سردی خواهد گرایید. 13 اما هر که تا به پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت.

افراد زیادی وارد پادشاهی خدا می شوند ولی فقط کسانی که ایمانشان به خدا را تا آخر حفظ می کنند نجات پیدا می کنند.

زکریا 13(9-7

7 خداوند لشکرها می‌گوید: «ای شمشیر، بر ضد شبان من برخیز، بر ضد مردی که همدوش من است! شبان را بزن و گوسفندان پراکنده خواهند شد و من دست خود را بر کوچکان بلند خواهم کرد. 8 خداوند می ‌فرماید: در سرتاسر این سرزمین، دو سوم قطع شده، خواهند مرد و یک سوم باقی خواهند ماند. 9 و من آن یک سوم را از میان آتش عبور خواهم داد؛ آنان را همچون نقره تصفیه خواهم کرد و همچون طلا محک خواهم زد. ایشان نام مرا خواهند خواند و من ایشان را مستجاب خواهم کرد؛ خواهم گفت، «ایشان قوم منند» و ایشان خواهند گفت: « یهوه خدای ماست.»

اینکه انسان ها به وسیله آتش سنجیده می شوند در عهد عتیق گفته شده است. همانطور که طلا و نقره از طریق آتش خالص می‌شوند، تمام کسانی هم که از این آتش و آزمایش عبور می کنند و سربلند بیرون می آیند نجات می یابند و خدا می گوید که این افراد، قوم من هستند. این روش خداوند هم در عهد عتیق و هم امروزه می باشد.

1 قرنتیان 10(22-14

14 پس ای عزیزان، از بت ‌پرستی بگریزید. 15 با خردمندان سخن می‌گویم؛ خود درباره آنچه می‌گویم قضاوت کنید. 16 آیا جام برکت که به جهت آن شکر می‌گزاریم، شریک شدن در خون مسیح نیست؟ و آیا نانی که پاره می‌کنیم، شریک شدن در بدن مسیح نیست؟ 17 از آنجا که نان یکی است، ما نیز که بسیاریم، یک بدن هستیم، زیرا همه از یک نان بهره می ‌یابیم. 18 قوم اسرائیل را بنگرید: آیا آنان که از قربانی ها می ‌خوردند در مذبح شریک نمی ‌شدند؟ 19 آیا مقصودم این است که خوراک تقدیمی به بت چیزی است، یا اینکه بت چیزی است؟ 20 نه، مقصود این است که قربانی های بت‌ پرستان تقدیم دیوها می‌شود نه تقدیم خدا و من نمی‌خواهم شما شریک دیوها باشید. 21 نمی‌توانید هم از جام خداوند بنوشید هم از جام دیوها؛ نمی ‌توانید هم از سفره خداوند بهره یابید، هم از سفره دیوها. 22 آیا می‌خواهیم غیرت خداوند را برانگیزیم؟ آیا از او تواناتریم؟

یکی از چهار گناه بنی اسرائیل، گناه بی عفتی بوده است. همان‌طور که بنی اسرائیل در بیابان از منا تغذیه می کردند ما هم در مسیحیت از بدن مسیح تغذیه می کنیم. ما از بدن مسیح هستیم و نمی‌توانیم با شیاطین و گناه زنا و … یک جا باشیم و باید از آنها دور باشیم.

1 قرنتیان 10(33-23

23 « همه چیز جایز است» – اما همه چیز مفید نیست. «همه چیز رواست» – اما همه چیز سازنده نیست. 24 هیچ‌ کس در پی نفع خود نباشد، بلکه نفع دیگران را بجوید.   25 هر گوشتی را که در قصابخانه می‌ فروشند، بدون نظر به وجدان بخورید، 26 زیرا «زمین و هرآنچه در آن است از آن خداوند است.» 27 اگر شخصی بی ‌ایمان شما را به صرف غذا دعوت می‌کند و شما نیز مایل به رفتن هستید، هرآنچه در برابرتان می‌گذارد بدون نظر به وجدان بخورید، 28 مگر اینکه کسی به شما بگوید: «این گوشت به بت ها تقدیم شده است.» تنها در این صورت، به ‌خاطر کسی که این را به شما گفت و به ‌خاطر وجدان، از آن مخورید 29 البته مقصودم وجدان آن شخص است نه وجدان شما. زیرا چرا باید وجدان شخصی دیگر بر آزادی من حکم کند؟ 30 اگر خوراکی را با شکرگزاری می ‌خورم، چرا باید به ‌خاطر آنچه خدا را برای آن شکر می‌گویم، محکومم کنند؟ 31 پس هر چه می‌کنید، خواه خوردن، خواه نوشیدن و خواه هر کار دیگر، همه را برای جلال خدا بکنید. 32 هیچ ‌کس را آزرده‌ خاطر مسازید، چه یهودیان، چه یونانیان و چه کلیسای خدا را، 33 همانگونه که من نیز می‌کوشم تا همه را به هر نحو که می ‌توانم خشنود سازم. زیرا در پی نفع خود نیستم، بلکه نفع بسیاری را می ‌جویم، تا نجات یابند.

در آیه 26 از مزمور باب 24 آیه 1 نقل قول می کند و می گوید مسیحیان آزاد هستند که از هر چیزی تغذیه کنند، حتی آنها می توانند گوشت قربانی شده برای بت ها را بخورند و هیچ مشکلی ندارد زیرا در مزمور باب 24 گفته شده که مالکیت همه چیز برای خداست ولی اگر جایی دعوت شدید و در آنجا به شما غذایی دادند و گفتند خوراک تقدیمی بت هاست در صورتی که این کار شما موجب رنجش و ناراحتی برادر شما می شود از آن نخورید، هرچند شما می دانید بت ها تنها مجسمه هایی از سنگ و گل هستند ولی برای ناراحت نکردن برادرتان که معتقد به آن بت و خوراک تقدیمی آن است از خوردن آن اجتناب کنید.

این مشکلات مخصوص شهر قرنتس بوده که بت پرستی آنجا رواج زیادی داشته است.

با توجه به این آیات مسیحیان مجاز به خوردن و آشامیدن هر چیزی به جز خون می باشند، همچنین خوردن مشروبات الکلی تا زمانیکه منجر به مستی نشود مشکلی ندارد.

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*